Hallo lieve bloggers,
ik weet dat ik jullie een beetje verwaarloos.
Het verwerken van het overlijden van m'n man is géén simpele opdracht. Ik neem elke dag zoals hij komt. De ene dag gaat dit al wat gemakkelijker dan de andere dag. Soms kom ik vooruit, andere dagen niet.
Ik mis m'n lieve man enorm. We deden zoveel samen. Ik weet het wel, ik moet vooruit en moet me optrekken aan de leuke dingen die we samen hadden. En dat doe ik ook, maar de leuke herinneringen bezorgen me dikwijls zowel een lach als een traan.
Alsof dit nog niet genoeg ellende en verdriet veroorzaakt, brak ik vorige dinsdag m'n voet, 2 kleine breukjes.
Dus m'n voet in 't gips.
Lastig.
Meer tijd om te handwerken? Misschien.
Maar dit betekend ook meer tijd om te dubben, denk ik dan.
En .... niet zo gemakkelijk "buiten" geraken. En bij dit triestig weer?
Dan moet ik tegen mezelf zeggen: " Anneliesje, je hebt vele vrienden, die laten je niet in de steek" "Kop op meid, we maken er vandaag toch iets leuks van" "Niet zitten kniezen, maak iets leuks!"
Bij deze, een belofte: er wordt gehandwerkt en er volgen foto's.
Dag lieve mensen,
maak er allemaal een leuke dag van
een fijn weekend,
en tot gauw,
liefs,
Anneliesje
xxx